Sálmar

Sálmur 13

  • Þú Guð ert mikill, annað allt er smátt,
  • þú einn átt ríkið, dýrð og vald og mátt.
  • Hvað má því valda, að þú minnist mín
  • í myrkri jafnt og þegar sólin skín,
  • eins mannsins barns, er fetar vegar villt
  • í veröld, sem er mörgum þrautum fyllt?
  • Á ferð ég er og fáráður ég spyr
  • við fótskör þína, krýp við þínar dyr.
  • Öll hugsun þín er hulin fyrir mér,
  • hver hugsun mín er opin fyrir þér.
  • Hvað má því valda, að þú minnist mín
  • svo mjög sem ég hef rofið boðin þín?
  • Ó, hjarta mitt, þú hefur fundið svar,
  • í húmið inn það ljósið til mín bar,
  • það ljós, sem kemur kærleik þínum frá
  • og kennir mér að skilja, heyra og sjá,
  • að þú ert faðir minn, og fórnin þín
  • hún friðþægir og hylur afbrot mín.
Sigurjón Guðjónsson

Sálmur 14

  • Guð :,: hæst í hæð, :,: þig himnum ofar
  • í heiði stjarnamergðin lofar
  • með göngu sinnar himinhljóm.
  • Þó sér ei meira sjónin veika
  • en sjálfs þín guðdóms skuggann bleika,
  • ei þig í hæstum helgidóm.
  • Einn dropa' af dýrð, ei dýrðarhafið
  • :,: sér dauðlegt auga, þoku vafið. :,:
  • Og hvað mót veru verk þitt er?
  • Ó, lútum guðdóms geislavaldi,
  • þér, Guð, vor sál í skuggsjá haldi,
  • sem daggtár sólar blíðmynd ber.
  • Guð :,: hæst í hæð, :,: þér hörpur óma
  • í hvössum ægigeisla ljóma
  • við englaskarans sigursöng.
  • Þar himnesk dunar hljóðstraums bára,
  • þú heyrir samt frá djúpi tára
  • hvert andvarp manns við örlög ströng.
  • Dýrð sé þér hátt og djúpt í geimi,
  • :,: þú dreifir myrkrum, lýsir heimi. :,:
  • Send vorum anda von og þrótt.
  • Hvað megnar allur myrkrakraftur?
  • Þín máttarhöndin leiðir aftur
  • úr sorta ljómann, sól og nótt.
Sb. 1945 - Steingrímur Thorsteinsson

Sálmur 15

  • Ætti ég að láta linna
  • lof um Guð minn, hann, sem er
  • læknir allra meina minna,
  • mig í líknarskauti ber?
  • Allt, sem hans í hjarta bærist,
  • heit er ást og blessuð náð,
  • gjöf er hans og gæskuráð,
  • að ég lifi, er og hrærist.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Eins og fuglinn veika vefur
  • vængjum sínum unga smá,
  • allt eins Drottins hönd mér hefur
  • hjúkrað móðurlífi frá.
  • Hann, sem fyrst mér lífið lénti,
  • lét ei af að blessa mig,
  • gaf mér föður sjálfan sig
  • og á lífsins leið mér benti.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Guð af miskunn soninn sendi,
  • sem á krossi deyddur var,
  • að mitt syndalíf ei lendi
  • loks í dauða glötunar.
  • Ó, þú miskunn öllu stærri,
  • ó, þú líknar grunnlaust haf,
  • dýpt þín allri dýpt ber af,
  • allri þú ert hugsun hærri.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Guð mér helgan gefur anda
  • guðdómsorði dýru með,
  • að í hverjum voða' og vanda
  • veg ég réttan fái séð.
  • Hjarta mitt svo huggun finni,
  • hels er ógnar myrkur svart,
  • trúarljósið tendrar bjart
  • andi Guðs í öndu minni.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Himinn, jörð og hafið víða
  • heill og blessun færa mér,
  • hvert sem augað læt ég líða,
  • líknarhönd míns Guðs það sér.
  • Allt ber Guðs um elsku vottinn,
  • allt um vísdóm hans og mátt.
  • Allt í veröld hrópar hátt:
  • Lof sé þér og dýrð, vor Drottinn.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
Gerhardt - Sb. 1886 - Helgi Hálfdánarson

Sálmur 16

  • Ó, Herra Guð, þér heiður ber,
  • mitt hjarta lofgjörð flytur þér.
  • Þú annast minn æ hefur hag,
  • þín hönd mig geymdi nótt og dag.
  • Þá réttum vegi veik ég frá
  • og villtist lasta brautir á,
  • þín föðurgæska guðdómleg
  • mér greiddi' að nýju réttan veg.
  • Þá huggun þráði hjarta mitt,
  • þú huldir stundum auglit þitt.
  • Þó lést þú aldrei einan mig,
  • og aftur náð þín birti sig.
  • Ég alla blessun þakka þér,
  • sem þinnar líknar vottur er,
  • en einkum glaður þakka' eg það,
  • að þú sem barn mig tókst þér að.
Gellert - Sb. 1801 - Valdimar Briem

Sálmur 17

  • Sérhvert ljós um lífsins nótt,
  • hugsvölun í hverjum þrautum,
  • hverja gleði' á lífsins brautum,
  • sérhvert lán og gæðagnótt,
  • allt hið fagra' er augað lítur
  • andinn hvað sem dýrlegt veit,
  • alla sælu', er hjartað hlýtur,
  • Herra, skóp þín elskan heit.
  • Alls hins góða er hún rót,
  • lind, er heilsu lífsins geymir,
  • lind, er rík af blessun streymir,
  • lindin, er allra eymda bót,
  • lind, er heillum lýði vefur,
  • lind, er helgan veitir auð,
  • lind, er fegurð lífi gefur,
  • lind, er vekur hjörtun dauð.
  • Ó, þú, Drottinn dýrðarhár,
  • föðurást þín aldrei sefur,
  • Eden nýja hún oss gefur,
  • þvær af syndir, þerrar tár.
  • Fyrir Jesú, frelsið manna,
  • fyrirgafst þú líka mér.
  • Líf og himinsælu sanna
  • sé ég búna' í faðmi þér.
Wexels - Sb. 1886 - Stefán Thorarensen

Sálmur 18

  • Í gegnum lífsins æðar allar
  • fer ástargeisli, Drottinn, þinn,
  • í myrkrin út þín elska kallar,
  • og allur leiftrar geimurinn,
  • og máttug breytast myrkraból
  • í morgunstjörnur, tungl og sól.
  • En skærast, Guð minn, skín og ljómar
  • í skugga dauðans vera þín,
  • er röddin þinnar elsku ómar
  • í endurleystri sálu mín
  • og segir: Þú ert sonur minn,
  • því sjá þú, ég er faðir þinn.
  • Og aldrei skilur önd mín betur,
  • að ertu Guð og faðir minn,
  • en þegar eftir villuvetur
  • mig vermir aftur faðmur þinn,
  • og kærleiksljósið litla mitt
  • fær líf og yl við hjarta þitt.
  • Lát undur þinnar ástar vekja
  • upp elsku hreina' í hverri sál
  • og öfund burt og hatur hrekja
  • og heiftrækninnar slökkva bál.
  • Lát börn þín verða í elsku eitt
  • og elska þig, sinn föður, heitt.
Sb. 1886 - Matthías Jochumsson

Sálmur 19

  • Þitt lof, ó, Drottinn vor,
  • himnarnir hljóma,
  • þitt heilagt nafnið prísa ber.
  • Vor jörð skal söngvana enduróma:
  • Þú alheims stýrir, lof sé þér.
  • Þú reistir hvelfingar himinsins heima,
  • þín hönd gaf ljósið skærri sól.
  • Þú ekur sigrandi gegnum geima
  • á geislans braut að ysta pól.
Gellert - Sb. 1945 - Þorsteinn Gíslason

Sálmur 20

  • Guð, allur heimur, eins í lágu' og háu,
  • er opin bók, um þig er fræðir mig,
  • já, hvert eitt blað á blómi jarðar smáu
  • er blað, sem margt er skrifað á um þig.
  • Þá morgunsólin upp í austri stígur,
  • á æðra himinljós hún bendir mér,
  • og þá er sólin hægt í vestri hnígur,
  • á hvíld og frið hún bendir mér hjá þér.
  • Þá allt til lífsins vorið fagra vekur,
  • það von til þín í brjósti glæðir mér,
  • og þegar aftur hausta' og húma tekur,
  • það hvetur mig að leita skjóls hjá þér.
  • Þá yfir löndin stormur geisar stríður,
  • með sterkum róm hann boðar almátt þinn,
  • og þá um vanga blærinn leikur blíður,
  • hann boðar þú sért ljúfur faðir minn.
  • Þá eldur skær með björtum loga brennur,
  • hann birtir skýrt, að heit þín gæskan er
  • og svalalind, er sífellt áfram rennur,
  • hún sýnir, að þín miskunn aldrei þver.
  • Þá heyri eg glaða himinfugla syngja,
  • þeir hrósa þinni dýrð, sem öllum skín,
  • og andvörp þau, er einatt hjörtun þyngja,
  • þó upp um síðir leita, Guð, til þín.
  • Ó, veit mér, Guð, þín verk ég skoða megi,
  • þau veri jafnan hjartans unun mín.
  • Og þótt þín hátign holdið stundum beygi,
  • mitt hjarta reisir aftur náðin þín.
Sb. 1886 - Valdimar Briem

Sálmur 21

  • Minn Guð og Herra' er hirðir minn,
  • mér hjálpararm hann réttir sinn.
  • Ég veit hann æ mér vill hið besta,
  • ég veit hann ei mig lætur bresta
  • það neitt, er getur gagnað mér,
  • því góður hirðir Drottinn er.
  • Um blómum stráða, græna grund
  • mig Guðs míns leiðir föðurmund
  • að svalalindum silfurskærum
  • og svalar mér úr lækjum tærum.
  • Hans líknarhöndin hressir mig
  • og hjálpar mér á réttan stig.
  • Og þótt ég gangi' um dauðans dal,
  • hans dimma mér ei ógna skal.
  • Ef geng ég trúr á Guðs míns vegi,
  • mér grandar dauðinn sjálfur eigi.
  • Þín hrísla' og stafur hugga mig,
  • minn hirðir, Guð, ég vona' á þig.
Sl 23 - Sb. 1886 - Valdimar Briem

Sálmur 22

  • Þú, mikli Guð, ert með oss á jörðu,
  • miskunn þín nær en geisli á kinn.
  • Eins og vér finnum andvara morguns,
  • eins skynjar hjartað kærleik þinn.
  • Í dagsins iðu, götunnar glaumi,
  • greinum vér þig með ljós þitt og frið.
  • Hvar sem ein bæn er beðin í hljóði,
  • beygir þú kné við mannsins hlið.
  • Hvar sem er unnið, hugur þinn starfar,
  • hús vor og tæki eru þín verk.
  • Þú vilt vér teljum vort það, sem gefur
  • viskan þín rík og höndin sterk.
  • Djúp er þín lind, sem lífgar og nærir,
  • lófinn þinn stór, vort eilífa hlé.
  • Gjör þú oss, Kristur, Guðs sonur góði,
  • greinar á þínu lífsins tré.
Frostenson - Sigurbjörn Einarsson

Sálmur 23

  • Þín miskunn, ó, Guð, er sem himinninn há
  • og hjarta þíns trúfestin blíða,
  • þinn heilagan vísdóm má hvarvetna sjá
  • um heims alla byggðina fríða.
  • Sem rammbyggðu fjöllin þín réttvísin er,
  • sem reginhaf dómur þinn hreini.
  • Vor Guð, allra þarfir þú glögglega sér
  • og gleymir ei aumingjans kveini.
  • Já, dásöm er náð þín og dag sérhvern ný,
  • ó, Drottinn, í skaut þitt vér flýjum.
  • Vér hræðast ei þurfum í hælinu því,
  • er hörmunga dimmir af skýjum.
  • Ef sálirnar þyrstir, þú svölun þeim lér,
  • þær saðning fá hungraðar frá þér.
  • Vor Guð, þínu' í ljósinu ljós sjáum vér,
  • og lífsins er uppspretta hjá þér.
Sl 36 - Ingemann - Sb. 1886 - Helgi Hálfdánarson

Sálmur 24

  • Lofið Guð, ó, lýðir, göfgið hann,
  • heiðrið Guð, ó, heiðrið föður þann,
  • tignið Drottins tignarnafn, hans tign ei breytist,
  • miklið Drottins náðarnafn, hans náð ei þreytist,
  • mildin hans við menn ei þrýtur,
  • miskunn hans til aumra lítur,
  • ástin hans ei enda hlýtur,
  • eilíf tryggð hans aldrei bregst.
  • Öll hans stjórn og umsjá ber um elsku vottinn.
  • Lofi nafn hans lýður hver, já, lofið Drottin.
Sl 117 - Sb. 1671 - Jón Þorsteinsson - Helgi Hálfdánarson