Jónsmessa

Drottinn Guð, upphaf og skapari alls ljóss. Þú sem valdir Jóhannes í móðurlífi til að bera vitni um ljósið sem upplýsir öll börnin þín. Vér biðjum þig: Gef oss náð til þess að helga líf vort því ljósi eins og Jóhannes, svo að Kristur vaxi og verði máttugur í oss. Fyrir son þinn Jesú Krist, Drottinn vorn, sem með þér lifir og ríkir í einingu heilags anda frá eilífð til eilífðar.

Huggið, huggið lýð minn, segir Guð yðar. Hughreystið Jerúsalem og boðið henni að áþján hennar sé á enda, að sekt hennar sé goldin, að hún hafi fengið tvöfalt af hendi Drottins fyrir allar syndir sínar. Heyr, kallað er: „Greiðið Drottni veg um eyðimörkina, ryðjið Guði vorum beina braut í auðninni, sérhver dalur skal hækka, hvert fjall og háls lækka. Hólar verði að jafnsléttu og hamrar að dalagrundum. Þá mun dýrð Drottins birtast og allt hold sjá það samtímis því að Drottinn hefur boðað það.“ Einhver segir: „Kalla þú,“ og ég spyr: „Hvað á ég að kalla?“ „Allt hold er gras og allur yndisleikur þess sem blóm vallarins. Grasið visnar, blómin fölna þegar Drottinn andar á þau. Sannlega eru mennirnir gras. Grasið visnar, blómin fölna en orð Guðs vors varir að eilífu.“

Meðan Apollós var í Korintu fór Páll um upplöndin og kom til Efesus. Þar hitti hann fyrir nokkra lærisveina. 2 Hann sagði við þá: „Fenguð þið heilagan anda er þið tókuð trú?“ Þeir svöruðu: „Nei, við höfum ekki einu sinni heyrt að heilagur andi sé til.“ Hann sagði: „Upp á hvað eruð þið þá skírðir?“ Þeir sögðu: „Skírn Jóhannesar.“ Þá mælti Páll: „Jóhannes skírði iðrunarskírn og sagði fólkinu að trúa á þann sem eftir sig kæmi, það er á Jesú.“ Þegar lærisveinarnir heyrðu þetta létu þeir skírast til nafns Drottins Jesú. Er Páll hafði lagt hendur yfir þá kom heilagur andi yfir þá og þeir töluðu tungum og fluttu spámannlegan boðskap. Þessir menn voru alls um tólf.

Nú kom sá tími að Elísabet skyldi verða léttari og ól hún son. Og nágrannar hennar og ættmenn heyrðu hversu mikla miskunn Drottinn hafði auðsýnt henni og samfögnuðu henni. Á áttunda degi komu þeir að umskera sveininn og vildu þeir láta hann heita Sakaría í höfuðið á föður sínum. Þá mælti móðir hans: „Eigi skal hann svo heita heldur Jóhannes.“ En þeir sögðu við hana: „Enginn er í ætt þinni sem heitir því nafni.“ Bentu þeir þá föður hans að hann léti þá vita hvað sveinninn skyldi heita. Hann bað um spjald og reit: „Jóhannes er nafn hans,“ og urðu þeir allir undrandi. Jafnskjótt laukst upp munnur hans og tunga. Hann fór að tala og lofaði Guð. En ótta sló á alla nágranna þeirra og þótti þessi atburður miklum tíðindum sæta í allri fjallbyggð Júdeu. Og allir, sem þetta heyrðu, festu það í huga sér og sögðu: „Hvers má vænta af þessu barni?“ Því að hönd Drottins var með honum.

Eilífum Föður öll hans hjörð af hjarta syngi þakkargjörð, með sinnar náðar sætu orð sendi Jóhannes oss á jörð. Hann öllum bauð að hafna synd, hræddi dramblátra manna lund, hæsta dómarans fengi fund, fram til þess væri lítil stund. Hér með þá lýður hræddur var, hjálpar veg sannan predikar, sjálft lamb með fingri sýnir þar, sem mannkyn við Guð forlíkar. Staðfastur þennan boðskap ber, birti Krists komu fylgja sér. Eins sem dagstjarnan undan fer uppgöngu sólar kunngjörir. Farisearnir fróman mann fengu ei beygt né anda þann. Elías annan héldu hann hræsni djarflega straffa kann. Ó, faðir þig áköllum vér að þú vor hjörtu uppvekir Svo öll vér trúum eflaust þér eins sem Jóhannes vitni ber.