Annar jóladagur

Almáttugi, eilífi Guð, þú sem hefur látið ljóma dýrðar þinnar yfir okkur skína í orði þínu, sem varð hold og býr með okkur, við biðjum þig: Gef þú, að ljósið, sem fyrir trúna lýsir í hjörtum okkar, nái að endurskína í verkum okkar. Fyrir son þinn Jesú Krist, Drottin vorn, sem með þér lifir og ríkir í einingu heilags anda, einn sannur Guð um aldir alda.

Sú þjóð, sem í myrkri gengur, sér mikið ljós. Yfir þá sem búa í landi náttmyrkranna skín ljós. Þú eykur stórum fögnuðinn, gerir gleðina mikla. Menn gleðjast fyrir augliti þínu eins og þegar uppskeru er fagnað, eins og menn fagna þegar herfangi er skipt. Því að ok þeirra, klafann á herðum þeirra, barefli þess sem kúgar þá hefur þú brotið í sundur eins og á degi Midíans. Öll harkmikil hermannastígvél og allar blóðstokknar skikkjur skulu brenndar og verða eldsmatur. Því að barn er oss fætt, sonur er oss gefinn. Á hans herðum skal höfðingjadómurinn hvíla, hann skal nefndur: Undraráðgjafi, Guðhetja, Eilífðarfaðir, Friðarhöfðingi. Mikill skal höfðingjadómurinn verða og friðurinn engan enda taka á hásæti Davíðs og í ríki hans. Hann mun reisa það og efla með réttvísi og réttlæti, héðan í frá og að eilífu. Vandlæting Drottins allsherjar mun þessu til vegar koma.

Því að náð Guðs hefur opinberast til sáluhjálpar öllum mönnum. Hún kennir okkur að afneita óguðleik og veraldlegum girndum og lifa hóglátlega, réttvíslega og guðrækilega í heimi þessum, í eftirvæntingu okkar sælu vonar, að hinn mikli Guð og frelsari vor Jesús Kristur opinberist í dýrð sinni. Hann gaf sjálfan sig fyrir okkur til þess að hann leysti okkur frá öllu ranglæti og hreinsaði sjálfum sér til handa eignarlýð, kostgæfinn til góðra verka.

Fæðing Jesú Krists varð á þennan hátt: María, móðir hans, var föstnuð Jósef. En áður en þau komu saman reyndist hún þunguð af heilögum anda. Jósef, festarmaður hennar, sem var valmenni, vildi ekki gera henni opinbera minnkun og hugðist skilja við hana í kyrrþey. Hann hafði ráðið þetta með sér en þá vitraðist honum engill Drottins í draumi og sagði: „Jósef, sonur Davíðs, óttast þú ekki að taka til þín Maríu, heitkonu þína. Barnið, sem hún gengur með, er af heilögum anda. Hún mun son ala og hann skaltu láta heita Jesú því að hann mun frelsa lýð sinn frá syndum hans.“ Allt varð þetta til þess að rætast skyldi það sem Drottinn lét spámanninn boða: „Sjá, yngismær mun þunguð verða og fæða son og lætur hann heita Immanúel,“ það þýðir: Guð með oss. Þegar Jósef vaknaði gerði hann eins og engill Drottins hafði boðið honum og tók konu sína til sín. Hann kenndi hennar ekki fyrr en hún hafði alið son. Og hann gaf honum nafnið JESÚS.

1 Einu sinni' í ættborg Davíðs ofur hrörlegt fjárhús var, fátæk móðir litverp lagði lítið barn í jötu þar, móðir sú var meyja hrein, mjúkhent reifum vafði svein. 2 Kom frá hæðum hingað niður hann sem Guð og Drottinn er, jatan varð hans vaggan fyrsta, vesælt skýli kaus hann sér. Snauðra gekk hann meðal manna, myrkrið þekkti' ei ljósið sanna. 3 Móður blíðri barnið helga bernsku sinnar dögum á hlýðni sýndi' og virðing veitti, vann það starf er fyrir lá. Kristin börn í bernskurann breyta vilja eins og hann. 4 Æska hans var æsku vorrar æðst og sönnust fyrirmynd, hann var lítill, óx með aldri, átti bros og táralind. Hann því skilur hryggð í geði, hann er með í leik og gleði. 5 Loks vér sjá hann fáum frelsuð fyrir' hans blóð og sáttargjörð því það barn svo blítt og hlýðið ber nú allt á himni' og jörð, börn sín leiðir áfram öll upp til sín í dýrðarhöll. 6 Ei á jörðu' í jötu lágri jólabarnið sjáum þá. Við Guðs hægri hönd hann situr, hann þar fáum vér að sjá er við stól Guðs standa glöð stjörnum lík hans börn í röð. Cecil F. Alexander – Friðrik Friðriksson