Gestaboðið, köllun til Guðs Ríkis

Gestaboðið, köllun til Guðs Ríkis

VIÐ ERUM GESTIR á þessari jörð.. en um leið erum við eigendur eða tilsjónarmenn… um stuttan tíma… örstuttan tíma miðað við aldur heimsins… Það er sama hvað fólksfjöldi jarðarinnar er/verður mikill… einn, tveir eða tíu milljarðar… allt sem lifir á þessari jörð er reglulega endurnýjað…

Lexía: Jes 55.1-5,  Pistill: 1Jóh 3.13-18,   Guðspjall: Lúk 14.16-24 .... Mosfellskirkja

Náð sé með yður og friður frá Guði vorum og Drottni Jesú Kristi.

Guðspjallið í dag er dæmisaga.. og þar sem allar dæmisögur Jesú bera sterk skilaboð get ég ekki annað en talað út frá henni…  Sumar dæmisagna Jesú eru auðskiljanlegar en aðrar eru talaðar inn í hefðir sem eru okkur framandi og inn í samfélag sem við skiljum ekki eða þekkjum ekki. Stundum skiptir máli varðandi söguna, hverjir hlusta, því sagan er sögð fyrir þá og töluð inn í þeirra lífsviðhorf.. Við getum í einhverjum tilfellum samsamað okkar reynslu við sögur Jesú… en þessi saga þarfnast útskýringa, hún er ekki eins einföld og hún sýnist vera…
Jesús er staddur í veislu í húsi eins af höfðingjum farisea og í versunum á undan hefur hann bent gestgjafanum á, að bjóða ekki vinum og ættingjum í mat, heldur þeim sem ekki gætu endurgoldið honum og Guð myndi endurgjalda honum það í upprisunni… Í framhaldi af því segir Jesús þessa sögu: sem fjallar um mann sem gerði mikla kvöldmáltíð og bauð mörgum… Það liggur í orðunum að þetta var ,,stórveisla”… Við vitum að þegar við bjóðum í veislu þá getur verið að það komist ekki allir..  EN, hið ólíklega gerðist í þessari sögu, að.. hver einasti gestur boðaði forföll og afsakanirnar virðast léttvægar.
Sagan er í formi sínu, einföld.. en hún er sögð þannig, að við gætum haldið að aðeins karlmönnum væri boðið… en á þessum tíma var maðurinn höfuð fjölskyldunnar og fjölskyldan fylgdi honum. Eins og allar dæmisögur Jesú, þá fjallar þessi saga um Guðs ríki… Veislan var tilbúin og gestgjafinn, Guð, sendir þjónninn Jesú, til að láta gestina vita… Ísraelsmenn voru hin útvalda þjóð og voru hinir ríku boðsgestir… Ég segi ,,ríku” því í ritningunni eru þeir ríkir sem eiga guðs-orð og varðveita það..  Þegar Jesús segir söguna lætur hann gestina draga fram þrjár afsakanir.. sem hver um sig táknar ákveðinn hóp fólks…
Sá fyrsti þurfti að líta á nýkeyptan akur… hummm, er þetta næg afsökun? Hver kaupir akur án þess að líta á hann fyrst… en þessi maður táknar þann hóp fólks sem lætur ást sína á veraldlegum eigum aftra sér að þiggja boð Guðs.
Sá næsti þurfti að prófa akneytin… og það er sama hér, hver kaupir akneyti án þess að prófa þau fyrst… en þessi maður táknar þá sem láta störf og stöður hindra sig í að svara kalli Guðs…
Sá þriðji var ný kvæntur… Léttvæg afsökun finnst okkur… en nú er æ algengara í fjölmenningar- samfélögum nútímans að fjölskyldubönd, hefðir og samfélags-tengsl hindri marga í að leita Guðs.
Fyrir okkur, líta þessar afsakanir þannig út, að gestgjafanum ætti að vera ljóst að boðsgestirnir vildu ekki eða höfðu ekki áhuga á, að þiggja boðið… en þegar Jesús segir söguna, notar hann þessar afsakanir af ákveðinni ástæðu…
Í 5.Mós finnum við ákvæði varðandi hernað, þar segir:  Eftirlitsmennirnir eiga að ávarpa herinn og segja: „Hver sá sem byggt hefur nýtt hús en ekki vígt það enn skal fara og snúa aftur heim til sín, svo að hann falli ekki í orrustunni og einhver annar vígi það. Hver sá sem hefur plantað víngarð en hefur enn engar nytjar haft af honum skal snúa aftur heim til sín… og Hver sá sem hefur fastnað sér konu en hefur ekki enn tekið saman við hana skal fara og snúa aftur heim til sín svo að hann falli ekki í orrustunni og einhver annar gangi að eiga hana.“

Samkvæmt lögum Móse voru þessar afsakanir, gildar fyrir að fara hvergi og vera ,,heima”… en eins og við vitum þá útfæra menn, breyta og túlka lög á ýmsan hátt eftir því sem lögin verða eldri. Þótt lögin hafi í upphafi átt við hernað, gætu menn hafa notað þau almennt sem afsökun fyrir fjarveru sinni…

Við fengum að vita í upphafi að gestirnir voru sér-valinn hópur.. því síðar ákvað gestgjafinn að bjóða ,,fátækum” og útiloka þá sem fyrst var boðið… Sælir eru fátækir í anda, sagði Jesús í fjallræðunni, því að þeirra er Himnaríki… en fátækir í anda er myndmál fyrir þá sem eiga ekki trúna á Guð… Í Lúk segir Jesús:  Lögmálið og spámennirnir ná fram til Jóhannesar. Þaðan í frá er flutt fagnaðarerindi Guðs ríkis… Þ.e.a.s. lögmál gyðinga gilti fram að skírn Jesú… því þá hóf Jesús starf sitt, að boða Guðs ríki…  Og Páll segir í Ef[5]: Því að hann [Jesús] er friður okkar. Með lífi sínu og dauða afmáði hann lögmálið með boðorðum þess og skipunum.
Þetta segir okkur að ef lögmálið var ekki lengur í gildi, voru afsakanir boðsgestanna heldur ekki gildar… Jesú talaði í dæmisögum, sagði þær sem ábendingar eða ádeilu, þannig að áheyrendur skildu þær án þess að vera beint ásakaðir um ranga breytni… Þannig gaf hann þeim tækifæri til að breyta um stefnu…
Boðsgestirnir, Ísraelsmenn, voru hin útvalda þjóð Guðs en þar sem þeir þáðu ekki boðið í veisluna ákvað gestgjafinn þ.e. Guð, að bjóða hinum fátæku, örkumluðum, blindum og höltum… eins og það er orðað… en það táknar þá sem hafa annað hvort ekki ,,heyrt” guðsorð eða þekkja ekki boðskapinn til fullnustu… Síðan þá hefur gestalistinn verið opinn og auglýstur í Biblíunni. Hver sem heyrir og meðtekur orð Guðs er velkominn.
Í Róm segir Páll postuli: Jesús er Drottinn allra, fullríkur fyrir alla sem ákalla hann, því að „hver sem ákallar nafn Drottins verður hólpinn“. Í versi vikunnar kallar Drottinn okkur til sín, er hann segir: Komið til mín, öll þér sem erfiðið og þunga eruð hlaðin, og ég mun veita yður hvíld…. Já, komið til mín!

Þegar Guð skapaði heiminn gaf hann Adam og Evu ákveðið hlutverk… Hann sagði: „Verið frjósöm, fjölgið ykkur og fyllið jörðina… síðan segir: “ Og Guð gaf þeim allar sáðjurtir jarðarinnar og öll aldintré til fæðu.  G
uð bauð þeim í veislu… í alsnægtir sem uxu í seilingar-fjarlægð… og í guðspjalli dagsins.. hafði Guð undirbúið aðra veislu og hann hafði ákveðinn gestalista, rétt eins og við, þegar við bjóðum vinum og kunningjum heim.. en það voru allir of uppteknir til að koma.
Jesús kom til að boða ríki Guðs… og allar dæmisögur hans fjalla um Himnaríki. Eins og þema þessa dags segir, þá erum öll kölluð til Guðs ríkis… þegar tilveru okkar lýkur… en það er okkar að svara kallinu…
VIÐ ERUM GESTIR á þessari jörð.. en um leið erum við eigendur eða tilsjónarmenn… um stuttan tíma… örstuttan tíma miðað við aldur heimsins… Það er sama hvað fólksfjöldi jarðarinnar er/verður mikill… einn, tveir eða tíu milljarðar…
allt sem lifir á þessari jörð er reglulega endurnýjað… hugsið ykkur að, á 100-120 árum er búið að skipta öllu mannfólki jarðarinnar út… og maður hefur komið í manns stað… Ekki misskilja mig… Við erum öll mikilvægir hlekkir í keðjunni, en jarðlífið tekur enda… og þá er gott að vita að við eigum heimboð.. okkar bíður veisla á himnum, í Ríki Guðs sem varir að eilífu
Þema þessa dags er Gestaboðið eða Köllun til Guðs ríkis… við erum öll kölluð og með trúnni á Jesú skráum við okkur á gestalistann… við erum hin fátæku sem Jesús hafði sagt gestgjafa sögunnar að hann ætti fremur að bjóða, því við getum ekki endurgoldið boðið..  Boðskortið finnum við í orði Guðs og svarið kemur frá hjartanu… Já, ég trúi og ég mæti…
Lög Guðs sem gilda núna eru þessi: að hver sem trúir á Jesú Krist glatast ekki heldur hefur eilíft líf… Höfum því Jesú í hjartanu, ræktum sambandið, göngum á Guðs vegum, göngum í ljósinu, því við ætlum að mæta í veisluna á himnum…

Dýrð sé Guði, föður og syni og heilögum anda. Svo sem var í upphafi er og verður um aldir alda. Amen



[1] Lúk 14:1, og 12-13 [2] 5.Mós 20:5-7  [3] Matt 5:3 [4] Lúk 16:16 [5] Ef 2:14-15 [6] Róm 10:12b-13 [7] 1.Mós 27-30